Και...επεσαν όλοι να φάνε εναν 89 χρονο

 .Μιλαμε ότι πέσατε να τον φάτε

Στημένα  τρολ, .,διαδικτυο .. ΜΜΕ 

Όλοι   με .μια .μια αδικαιολογητα σε τέτοιο βαθμο τοξικότητα 

Τι σας ενοχλησε;;.

Μηοως .αυτό το συγκεκριμένο  στοιχείο (ότι έπαιρνε 2.500€ σύνταξη από τις ΗΠΑ );;

Αυτό σας την χαλάσε;;

 

Ναι ..,από τα πιο αξιόπιστα ρεπορτάζ μέχρι τώρα: αναφέρεται ότι λάμβανε σύνταξη από τις ΗΠΑ γύρω στα 2.500 δολάρια (όχι πάντα ξεκάθαρο αν είναι καθαρό ποσό ή μεικτό/μετατροπή) 

Παράλληλα φαίνεται ότι είχε και μικρότερες συντάξεις από άλλες χώρες και πολύ χαμηλά ποσά από την Ελλάδα (π.χ. δεκάδες ευρώ από ΕΦΚΑ/ΟΓΑ) 

Και ,μετά   τι;;;;...έχουμε αυτήν την γρήγορη κρίση και την  “τοξική απλοποίηση” στα social media, ειδικά,.. όταν υπάρχει ένα σοβαρό ή φορτισμένο γεγονός.

Άραγε γιατί ο κόσμος αντιδρά έτσι:

Πρώτα απ’ όλα, σε τέτοια περιστατικά πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να “εξηγήσουν” κάτι ακραίο, με ένα απλό αίτιο (π.χ. λεφτά, σύνταξη, αδικία). Είναι ένας τρόπος να βάλουν τάξη σε κάτι που ψυχολογικά φαίνεται χαοτικό ή τρομακτικό. Αυτό όμως συχνά οδηγεί σε υπεραπλουστεύσεις ή και παραπληροφόρηση.

Ξ

Δεύτερον, υπάρχει έντονο αίσθημα αδικίας στην κοινωνία, ειδικά γύρω από συντάξεις, μισθούς και ανισότητες. Αυτό κάνει τον κόσμο να “φορτώνει” κάθε νέο περιστατικό με ήδη υπάρχον θυμό — ακόμη κι αν δεν σχετίζεται άμεσα.

Τρίτον, στα social media επιβραβεύονται οι έντονες, απόλυτες απόψεις. Έτσι αντί για ψύχραιμη ανάλυση, βλέπεις εύκολα σχόλια τύπου “έπαιρνε πολλά λεφτά άρα κάτι έκανε” ή το αντίστροφο “όλοι φταίνε   το σύστημα φτάσει ”.και δεν  σκεφτονται με όλη αυτήν  την τοξικότητα που σπέρνει το ίδιο το σύστημα  ότι οι συντάξεις (είτε 100€, είτε 2.500€) είναι συνήθως αποτέλεσμα ετών εργασίας και ασφαλιστικών εισφορών ή διακρατικών συμφωνιών.

Βγάλτε έξω από τις σκέψεις σας για λίγο τους πολιτικούς και κάθε  λαμόγιο  

Οι συντάξεις   λοιπόν δεν είναι “δωρεάν χρήμα” ούτε ένδειξη ότι κάποιος τα “έκλεψε” απαραίτητα.

Το πρόβλημα είναι ότι σε ένα τέτοιο γεγονός, η συζήτηση ξεφεύγει εύκολα από το ίδιο το τραγικό περιστατικό και γίνεται πεδίο γενικευμένης οργής για την κοινωνία, την πολιτική και τις ανισότητες — χωρίς πάντα να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα.

Πρώτον, ο κόσμος δεν βλέπει το “ιστορικό” της σύνταξης κάθε ανθρώπου. Βλέπει μόνο ένα νούμερο και το συγκρίνει με τη δική του καθημερινότητα. Αυτό γεννάει αυτόματα σύγκριση και συχνά θυμό ή ζήλια, που καταλήγει σε σύγκρουση. χωρίς να υπάρχουν στοιχεία για το πώς προέκυψε αυτό το ποσό..

Δεύτερον, σε ακραία γεγονότα (όπως ένα έγκλημα ή μια επίθεση), οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν “εξηγήσεις” και πολλές φορές τις συνδέουν με χρήματα ή κοινωνική αδικία, ακόμη κι αν δεν έχουν σχέση με την πραγματική αιτία.

Τρίτον, υπάρχει γενικότερη δυσπιστία προς το σύστημα (συντάξεις, κράτος, πολιτική), οπότε οτιδήποτε ακούγεται “μεγάλο ποσό” γίνεται εύκολα στόχος σχολιασμού, ανεξάρτητα από το αν είναι δικαιολογημένο ή όχι.

Στην πράξη όμως, , μια σύνταξη —είτε 500€, είτε 2.500€— προκύπτει από συγκεκριμένο ασφαλιστικό ιστορικό: χρόνια δουλειάς, εισφορές, χώρα, επάγγελμα, και συμφωνίες μεταξύ κρατών. Δεν είναι από μόνη της “ένδειξη ενοχής” ή κάτι που θα έπρεπε να προκαλεί ηθική κρίση.

Στην Ελλάδα, το αίτημά του σχετιζόταν με αναγνώριση χρόνων ασφάλισης/ένσημων, κάτι που απορρίφθηκε δικαστικά και διοικητικά σύμφωνα με τα ρεπορτάζ 

Άρα: δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει “μυστήριο εισόδημα” ή ότι το ποσό των 2.500€ ήταν αποτέλεσμα κάτι παράνομου.

 Αντιθέτως, τα ρεπορτάζ το παρουσιάζουν ως αποτέλεσμα ασφάλισης στις ΗΠΑ (πολύ συνηθισμένο για ανθρώπους που έχουν δουλέψει εκεί δεκαετίες).

Το βασικό κενό είναι ότι ο κόσμος βλέπει ένα νούμερο και το απομονώνει, χωρίς να βλέπει το ασφαλιστικό ιστορικό πίσω του (χρόνια δουλειάς, χώρα, συμφωνίες, κ.λπ.).

Εκμεταλλεύτηκε .λοιπόν αυτήν την τοξικότητα  το Κράτος  για δικό του όφελος;  ώστε  να στρέψει τον κόσμο οπουδήποτε αλλού  εκτός από το ίδιο το κράτος το οποίο ήταν στο στόχαστρο του κόσμου του τελευταίους μήνες;;

Διότι ,βλέπω μια τοξικότητα όχι μόνο από τον κόσμο αλλά και από το ίδιο το κράτος που στρέφει την κοινή γνώμη απέναντί στον υπερήλικα  ενώ το ίδιο το κράτος . δεν ενδιαφέρθηκε στην ουσία σχεδόν ποτέ  για αυτόν  τον άνθρωπο που νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρικά ιδρύματα δύο φορές και τον άφησε ελεύθερο όπως έκανε  και για πολλούς άλλους με τέτοια θέματα 

Πόσοι μπορεί να είναι   δλδ  στην ελλάδα όλοι αυτοί ;;  100.000 ;;200.000..;;..πόσοι μπορεί να είναι οι υπερήλικες ..,με τέτοια προβλήματα και αντί  να υπάρχει μία μέριμνα ,που έτσι και άλλοιως πλήρωνε τις εισφορές του ,να υπάρχει λοιπον μια Δομή , σε κάθε νομό και να τους "μαζεύει"" όπως μαζεύει , τους λαθρομετανάστες και καθόμαστε τώρα και συζητάμε γιατί τρελάθηκε ένας υπερήλικας και.πήρε την καραμπινα και μπούκαρε.... όπου μπούκαρε. και όχι να εστιάσουμε στο πραγματικό πρόβλημα,..και αυτό ειναι η απουσία του κράτους   ,η ανυπαρξία   και  η ανικανότητα  του..στο να εστιάσει ως όφειλε το κράτος στην ψυχική υγεία αυτών των ανθρώπων που έχουν πρόβλημα και όχι να μπαινοβγαίνει.  στα ψυχιατρεία αλλά να είναι εσώκλειστοι σε σωστές; δομές  μέ σωστους  τρόπους διαβίωσης και αρεστές κοινωνικές  συνθήκες  ..και δεν .μιλαμε για γηροκομεια .

Αυτό είναι  το σοβαρό ζήτημα: η  ψυχική υγεία και το πώς το σύστημα την διαχειρίζεται.

Στην Ελλάδα —όπως και σε πολλές χώρες— υπάρχουν τεράστια κενά:..ανεπαρκής παρακολούθηση ανθρώπων με σοβαρά ψυχιατρικά ιστορικά μετά το εξιτήριο,

έλλειψη δομών “ενδιάμεσης φροντίδας” (δηλαδή όχι μόνο κλινική νοσηλεία ή πλήρης ελευθερία, αλλά υποστηριζόμενη διαβίωση),

υποστελέχωση υπηρεσιών ψυχικής υγείας,

και μεγάλος φόρτος στα δημόσια ψυχιατρεία.

Η έννοια —“να μην αφήνονται απλά ελεύθεροι χωρίς στήριξη αλλά να υπάρχει συνεχής φροντίδα” — στην επιστημονική ψυχιατρική λέγεται κοινοτική ψυχιατρική. 

Σε πιο ανεπτυγμένα συστήματα περιλαμβάνει:

ξενώνες ή προστατευόμενα διαμερίσματα,

τακτική επίσκεψη κοινωνικών λειτουργών/ψυχιάτρων,

φαρμακευτική παρακολούθηση,

και υποστήριξη στην καθημερινότητα.

Θα μου πείτε  υπάρχουν 

Νομικά δικαιώματα και ελευθερία

Δεν μπορεί ένα κράτος να κρατά ανθρώπους “εσώκλειστους” χωρίς συγκεκριμένο και ενεργό λόγο (π.χ. άμεσος κίνδυνος). Ακόμη κι αν υπάρχει ιστορικό νοσηλείας, αν κάποιος θεωρείται εκτός κινδύνου, απολύεται.και εκεί  αρχιζουν όλα 

Αυτά. όμως ειναι  θέματα που εάν υπάρχει Πολιτική Βούληση  ξεπερνιουνται 

Άρα ;;

 Δικαιολογία ;; Πόροι και υποδομές

Για να υπάρχει συνεχής φροντίδα για χιλιάδες ανθρώπους, χρειάζονται τεράστιες δομές και προσωπικό, κάτι που σήμερα είναι περιορισμένο...

Τι κάνει λοιπόν.   ;; “το κράτος στρέφει την κοινή γνώμη”, και έτσι , στα media και στη δημόσια συζήτηση τα θέματα απλοποιούνται και μετατρέπονται σε “κατηγορίες” (π.χ. ασφάλεια, οικονομία), ενώ η ψυχική υγεία μένει στο περιθώριο.

Στο συγκεκριμένο περιστατικό, το ουσιαστικό θέμα ειναι —η διαχείριση ανθρώπων με σοβαρό ψυχιατρικό ιστορικό στην κοινότητα— είναι όντως πιο σημαντικό από το “ποιος έπαιρνε τι σύνταξη”. Αλλά δυστυχώς η δημόσια συζήτηση συχνά πάει στο πιο εύκολο και συναισθηματικό κομμάτι.

Κάτι  πιο ανώδυνο για το ίδιο το κράτος ,και  ειναι ένα πραγματικό φαινόμενο της δημόσιας σφαίρας: η μετατόπιση της ευθύνης και της συζήτησης από το δομικό πρόβλημα στο μεμονωμένο γεγονός.

Συνήθως συμβαίνουν τρία πράγματα ταυτόχρονα:

1) Το “πρόσωπο” επισκιάζει το “σύστημα”

Σε ένα ακραίο περιστατικό (όπως αυτό που συζητάμε), η δημόσια συζήτηση κολλάει στο άτομο γιατί είναι πιο εύκολο να κατανοηθεί:

“ποιος το έκανε” αντί για

“τι δεν λειτούργησε στο σύστημα”

Το δεύτερο είναι πιο σύνθετο, απαιτεί χρόνο και πολιτική ανάλυση, άρα συχνά χάνεται.

2) Το κράτος και τα media δεν λειτουργούν πάντα συντονισμένα

Δεν είναι τόσο ότι “το κράτος αλλάζει ατζέντα συνειδητά”, όσο ότι:

τα media κυνηγούν το πιο άμεσο και σοκαριστικό στοιχείο,

οι πολιτικοί συχνά απαντούν σε αυτό που ήδη συζητιέται,

και έτσι δημιουργείται ένας κύκλος που “κλειδώνει” τη δημόσια συζήτηση στο γεγονός και όχι στις δομές (π.χ. ψυχική υγεία, κοινωνική πρόνοια).

3) Η κοινωνική αντίδραση είναι διπλή και αντιφατική

Να πούμε ένα παράδειγμα ίσως σου γίνει ακόμα πιο κατανοητό;

Γίνεται λοιπον ληστεία σε τράπεζα ,κάτι πολύ χαρακτηριστικό:

Όταν υπάρχει οργή κατά ενός “συστήματος”, κάποιοι ταυτίζονται με την πράξη αντίδρασης ταυτίζονται ...μετον ληστή   βριζοντας την Τράπεζα 

Όταν υπάρχει φόβος για άμεση απειλή (όπλο, βία),  ή ακόμη. για μια υπερογκη σύνταξη  αντίθετο   με τα δικά τους πρότυπα η αντίδραση πάει στο άτομο. και όχι στο σύστημα (τράπεζα)

Και στις δύο περιπτώσεις, δεν συζητιέται ψύχραιμα το σύστημα, αλλά η ηθική φόρτιση του γεγονότος.

 Η ψυχική υγεία, η κοινωνική φροντίδα και η μετά-νοσοκομειακή παρακολούθηση είναι δομικά ζητήματα και όχι “δευτερεύοντα”.

Εκεί όμως είναι και η δυσκολία:

Αν το κράτος δεν έχει δομές συνεχούς υποστήριξης, το σύστημα μένει “διάτρητο”.

Αν η συζήτηση μένει μόνο στο περιστατικό, δεν πιέζεται ποτέ να αλλάξει το σύστημα.

Αν η συζήτηση γίνει μόνο πολιτική αντιπαράθεση, χάνεται η πρακτική λύση.

Δεν είναι μόνο θέμα “κράτους ,η  κόσμου” ή “media η  αλήθειας”.

Είναι ένα σύστημα όπου η προσοχή πάει πάντα στο πιο άμεσο και συγκλονιστικό, όχι στο πιο δομικό και δύσκολο.

... Και αυτό πρέπει να αλλάξει εάν θελουμε μια υγιής  κοινωνία για τα παιδιά μας ..και  παράλληλα για τα δικά μας γήρατια..η για τα γηρατια τών παιδιών μας ..

Τι θέλουμε τελικά .;.θα το συζητήσουμε κάποια στιγμή;;