Έχουμε έναν κόβιτ Νο2;

 Τι συμβαίνει τελικά ;

Έχουμε έναν κόβιτ Νο2;

Η θα ήθελαν να έχουμε έναν κόβιτ Νο2;;

Αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη το «τι λέει επίσημα η κάθε πλευρά» και κοιτάξουμε τη διαδοχή των γεγονότων και το επικοινωνιακό μοτίβο, υπάρχουν πράγματα που δικαιολογούν την καχυποψία μας  —ωστε να αιωρείται  το συμπέρασμα ότι «στήνεται επίτηδες νέα πανδημία».

Πάμε να το δουμε 

Το πρώτο παράδοξο

Η 28χρονη Ντάρια Σιπίλοβα πέθανε στις 2 Οκτωβρίου από πνευμονία άγνωστης αιτιολογίας. Η Ρωσία δεν έχει επιβεβαιώσει πανώλη. Ούτε βρέθηκε Yersinia pestis στις εξετάσεις των επαφών της. Περίπου 200 άνθρωποι τέθηκαν σε παρακολούθηση, έγιναν σχεδόν 5.000 εξετάσεις και, μέχρι τώρα, δεν έχει προκύψει επιβεβαιωμένο κρούσμα πανώλης. .

Και όμως, μέσα σε λίγες ημέρες:

28χρονη νεκρή → πιθανή πανώλη → εργαστηριακό ατύχημα → 200 σε καραντίνα → Πιθανόν ..δεύτερο ύποπτο περιστατικό → WHO ζητά εξηγήσεις → ΗΠΑ παρακολουθούν → Rubio ζητά διαφάνεια → Trump λέει ότι θα μιλήσει με Putin → διεθνής δημοσιότητα.

Αυτό είναι το πραγματικό επικοινωνιακό ντόμινο.

Και πράγματι, ο Trump δήλωσε ότι θα μιλήσει «πολύ σύντομα» με τον Putin για την υπόθεση

Όμως υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον

Ο WHO δεν είπε ότι έχουμε πανδημία.

Στις 7 Οκτωβρίου ο ίδιος ο Tedros είπε ότι ο Οργανισμός δεν έχει ακόμη την πλήρη εικόνα και ζητά από τη Ρωσία τα εργαστηριακά αποτελέσματα, εξηγήσεις για το γιατί μπήκαν περίπου 200 άτομα σε καραντίνα και στοιχεία για την κατάσταση των επαφών. 

Και οι μέχρι τώρα εκτιμήσεις κινδύνου είναι χαμηλές.

Άρα εδώ θα έκανα μια διάκριση:

Άλλο η υγειονομική διαχείριση ενός άγνωστου περιστατικού και άλλο η δημιουργία κλίματος επικείμενης πανδημίας.

Το πρώτο είναι απολύτως λογικό.

Το δεύτερο, αν αρχίσει να διογκώνεται χωρίς αντίστοιχα επιδημιολογικά δεδομένα, είναι κάτι που αξίζει να το παρακολουθήσουμε πολύ πιο στενά 

Το πιο ενδιαφέρον όμως σημείο δεν είναι ακόμη η πανώλη.

Είναι το πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένας κύκλος:

αβεβαιότητα → φόβος → προληπτικά μέτρα → εικόνα σοβαρότητας → περισσότερη δημοσιότητα → περισσότερος φόβος → νέα μέτρα.

Αυτός ο μηχανισμός είναι πραγματικός, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι κάποια οργανωμένη πρόθεση από πίσω.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται να ακούσει τη λέξη «πανδημία» από έναν επίσημο οργανισμό.

Αρκεί να βλέπει:

καραντίνες,

ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις,

μάσκες,

ελέγχους,

«δεύτερο κρούσμα»,

WHO,

CDC,

Trump,

Putin,

εργαστήριο υψηλού κινδύνου,

και ο εγκέφαλος συμπληρώνει μόνος του την πρόταση:

«Έρχεται COVID Νο 2».

Και αυτό είναι πολύ ισχυρότερο επικοινωνιακά από μια επίσημη ανακοίνωση.

Τι λέει το CDC

Στη σελίδα του για τη Ρωσία αναφέρει το περιστατικό στη Shelekhov και λέει στους ταξιδιώτες να αποφεύγουν άρρωστα άτομα και επαφή με τρωκτικά, να προστατεύονται από ψύλλους και να ακολουθούν τις τοπικές υγειονομικές οδηγίες. Η γενική ταξιδιωτική υγειονομική κατάταξη που εμφανίζεται είναι 

Αυτό έχει τεράστια σημασία.

Γιατί αν αρχίσουμε να λέμε ότι «η Αμερική ήδη επιβάλλει καραντίνα στη Ρωσία», ενώ στην πραγματικότητα δεν το κάνει, τότε πέφτουμε ακριβώς στην παγίδα της παραπληροφόρησης που προσπαθούμε να ερευνήσουμε.

Και το εμβόλιο;

Εδώ υπάρχει επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.

Δεν είναι ακριβές ότι «μόλις εμφανίστηκε η πανώλη και ήδη έβγαλαν εμβόλιο».

Η πανώλη είναι γνωστό βακτήριο εδώ και αιώνες και υπάρχουν εμβολιαστικά σκευάσματα για ειδικές ομάδες. Η ίδια η WHO λέει ότι δεν συνιστά γενικό εμβολιασμό, αλλά μόνο για ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως εργαστηριακό προσωπικό και ορισμένοι υγειονομικοί. Η βασική αντιμετώπιση της πανώλης είναι αντιβιοτικά, εφόσον διαγνωστεί έγκαιρα. 

Η Ρωσία μάλιστα έχει καταχωρισμένο ζωντανό εμβόλιο πανώλης εδώ και χρόνια

Άρα το «βγήκε ήδη το εμβόλιο για τη νέα πανδημία» δεν στέκει ως στοιχείο από μόνο του.

Τώρα όμως πάμε στο πραγματικά ενδιαφέρον σενάριο

Δεν θα πούμε 

«Μην ανησυχείς, δεν υπάρχει τίποτα.»

Ούτε 

«Ναι, στήνουν πανδημία.»

Κανένα από τα δύο δεν αποδεικνύεται σήμερα.

Αυτό που θα παρακολουθούσαμε είναι τι θα συμβεί από εδώ και πέρα.

Αν τις επόμενες ημέρες εμφανιστεί η εξής ακολουθία:

1. Επιβεβαιώνεται τελικά πανώλη χωρίς να εμφανίζονται αντίστοιχα πολλά πραγματικά κρούσματα.

2. Το «δεύτερο περιστατικό» μετατραπεί από αόριστη αναφορά σε «δεύτερο κρούσμα».

3. Αρχίσουν να εμφανίζονται περιστατικά σε άλλες χώρες χωρίς σαφή επιδημιολογική σύνδεση.

4. Οι ταξιδιωτικές οδηγίες ανέβουν από απλή προφύλαξη σε περιορισμούς.

5. Αρχίσει συζήτηση για προληπτικό μαζικό εμβολιασμό.

6. Τα μέσα αρχίσουν να χρησιμοποιούν συστηματικά τη λέξη «πανδημία» πριν υπάρξουν αντίστοιχα δεδομένα.

7. Και παράλληλα αρχίσουν να εμφανίζονται έκτακτες εξουσίες, περιορισμοί μετακίνησης, πιστοποιητικά κ.λπ.

Τότε πλέον δεν θα μιλάμε απλώς για ένα εργαστηριακό περιστατικό στη Σιβηρία.

Θα εξετάζουμε ένα παγκόσμιο μοντέλο διαχείρισης κρίσης.

Και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το σημείο που αξίζει να κοιτάμε.

Γιατί το πιο σημαντικό μάθημα του COVID δεν είναι μόνο το αν ένας ιός ήταν επικίνδυνος.

Είναι ότι η αντίληψη του κινδύνου μπορεί να γίνει πολιτικό γεγονός από μόνη της.

Μην κοιτάμε μόνο τι λένε. Να κοιτάμε τι κάνουν.

Ποιος αυξάνει τα μέτρα;

Ποιος τα χαλαρώνει;

Ποιος ζητά στοιχεία;

Ποιος δεν τα δίνει;

Ποιος χρησιμοποιεί τη λέξη «πανδημία» πρώτος;

Ποιος χρηματοδοτεί τι;

Και κυρίως:

αν τα πραγματικά κρούσματα δεν αυξάνονται, αλλά τα μέτρα και ο φόβος αυξάνονται, τότε έχουμε ένα φαινόμενο που αξίζει πολύ βαθύτερη διερεύνηση.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, δεν έχουμε στοιχεία για νέα πανδημία. Έχουμε όμως ένα ασυνήθιστα μεγάλο επικοινωνιακό φορτίο γύρω από ένα περιστατικό που ακόμη δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι πανώλη. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που θα παρακολουθούσαμε στενα.

Μ.Π.