76 . ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ

 76 . ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ 

Η ίδια η αντίστροφη μέτρηση μέχρι τα Χριστούγεννα έχει μετατραπεί σε εργαλείο εμπορικής προώθησης.

Σκέφτειτε την ακολουθία:

Πρώτα εμφανίζεται η αντίστροφη μέτρηση: «76 ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα».

Μετά αρχίζει η προσμονή. Κατόπιν έρχονται οι διαφημίσεις, οι προσφορές, οι λίστες δώρων, οι στολισμοί και οι αγορές. Η γιορτή παύει να είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο και γίνεται μια περίοδος κατανάλωσης που καταλαμβάνει ολοένα μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς μας.

Υπάρχει, μάλιστα, μια συγκεκριμένη ψυχολογική διάσταση: όταν μετράμε αντίστροφα, το γεγονός αποκτά μεγαλύτερη παρουσία στη σκέψη μας. Αυτό μπορεί να ενισχύσει την προσμονή και να μας κάνει πιο δεκτικούς σε σχετικά μηνύματα και διαφημίσεις.

Δεν προβάλλεται απλώς μια γιορτή. Δημιουργείται μια περίοδος προσμονής γύρω από τη γιορτή, πολύ πριν αυτή φτάσει.

Και η αντίστροφη μέτρηση έχει τη δική της σημασία: τοποθετεί τα Χριστούγεννα διαρκώς μπροστά στα μάτια μας. Στην τηλεόραση, στις διαφημίσεις, στα καταστήματα, στα κοινωνικά δίκτυα.

Και η βιομηχανία κατανάλωσης των Χριστουγέννων έχει ξεκινήσει και.ο.καθενας θα γεμίσει το εγώ. του με.υλικες απολαύσεις που σκοπό.εχουν να εκτεθούν. σε δημοαια.θεα. για προβολή της Δικης του ευμαρειας και δήθεν  της νεόπλουτης αναγνώρισης του στον περίγυρο του και όχι.μονον..σαυτον 

Σήμερα, πριν ακόμη έρθουν τα Χριστούγεννα, ξεκινά μια ολόκληρη βιομηχανία επιθυμιών. Διαφημίσεις, δώρα, στολισμοί, ταξίδια, ακριβά τραπέζια, επώνυμα ρούχα, πολυτελείς προορισμοί. Και πάνω απ' όλα, η ανάγκη να αποτυπωθούν όλα αυτά και να παρουσιαστούν στη δημόσια θέα.

Δεν αρκεί πλέον να περάσω όμορφα. Πρέπει να δείξω ότι πέρασα όμορφα.

Δεν αρκεί να έχω οικονομική άνεση. Πρέπει να την αποδείξω.

Δεν αρκεί να χαρώ με την οικογένειά μου. Πρέπει να φανεί και στους άλλους πόσο ευτυχισμένος είμαι.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία της σκέψης μου  η κατανάλωση παύει να εξυπηρετεί αποκλειστικά τις ανάγκες του ανθρώπου και αρχίζει να εξυπηρετεί την εικόνα που θέλει να δημιουργήσει για τον εαυτό του.

Και ποιος κερδίζει από αυτή την ανάγκη;

Η αγορά δεν πουλάει μόνο προϊόντα. Πουλάει κοινωνική αναγνώριση, κύρος και την υπόσχεση ότι θα αισθανθείς ανώτερος, επιτυχημένος ή περισσότερο αποδεκτός.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενισχύουν αυτόν τον μηχανισμό. Ο ένας βλέπει τις διακοπές του άλλου, το ακριβό δώρο, το πλούσιο τραπέζι και αισθάνεται ότι πρέπει να ακολουθήσει. Έτσι, η επιθυμία του ενός γίνεται πίεση για τον άλλον.

Κι εκείνος που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα; Μπορεί να στερηθεί, να χρεωθεί ή να αισθανθεί μειονεκτικά, μόνο και μόνο για να μη φανεί ότι υστερεί.

Η πιο κερδοφόρα αγορά είναι εκείνη που καταφέρνει να σε πείσει ότι δεν σου λείπει ένα προϊόν, αλλά κάτι από την αξία σου ως ανθρώπου.

Και τώρα έρχεται το βαθύτερο ερώτημα.

Μήπως αυτή η διαρκής ανάγκη επίδειξης δεν είναι απλώς ένα καταναλωτικό φαινόμενο, αλλά ένας τρόπος με τον οποίο αλλάζει σταδιακά η ίδια η κοινωνία;

Όταν ο άνθρωπος μετρά την επιτυχία του με όσα κατέχει, την ευτυχία του με όσα καταναλώνει και την κοινωνική του αξία με το πόσο εντυπωσιάζει τους άλλους, τότε απομακρύνεται από την εσωτερική του πληρότητα και εξαρτάται όλο και περισσότερο από την εξωτερική επιβεβαίωση.

Και ένας άνθρωπος που χρειάζεται διαρκώς την επιβεβαίωση των άλλων είναι ευκολότερο να παρασυρθεί από τις επιθυμίες που του δημιουργούν.

Δεν χρειάζεται κανείς να του επιβάλει τι να αγοράσει. Αρκεί να τον κάνει να πιστέψει ότι, αν δεν το αγοράσει, θα είναι λιγότερος από τον διπλανό 

Εσείς τι.πιστευετε ;;

Πιστεύευε  ότι η βιομηχανία της κατανάλωσης εκμεταλλεύεται έναν ήδη υπάρχοντα ανθρώπινο εγωισμό ή ότι, με τη συνεχή διαφήμιση, τα κοινωνικά δίκτυα και την προβολή του πλούτου, καλλιεργεί σκόπιμα έναν άνθρωπο περισσότερο εγωκεντρικό, ανταγωνιστικό και αποκομμένο από τους γύρω του;

Γιατί αυτές οι δύο εκδοχές μοιάζουν, αλλά οδηγούν σε πολύ διαφορετικά συμπεράσματα για την κοινωνία στην οποία ζούμε.

Αν η κοινωνία  που ζούμε βομβαρδίζεται επί εβδομάδες με μηνύματα κατανάλωσης, επίδειξης και ευμάρειας, τι συμβαίνει με τον άνθρωπο που δεν έχει χρήματα να ακολουθήσει;

Μήπως, τελικά, δεν πουλάμε μόνο προϊόντα. αλλά  Καλλιεργούμε και την αίσθηση ότι η ευτυχία είναι κάτι που πρέπει να αγοράσεις και να επιδείξεις;

Μ.Π.