Αεροπειρατεία στην πτήση Flydubai FZ1073 από Ντουμπάι προς Τελ Αβίβ

Έχουμε την  πτήση Flydubai FZ1073 από Ντουμπάι προς Τελ Αβίβ

Σε γενικές γραμμές 

 Οι πρώτες αναφορές μιλούσαν για συμπλοκή των δύο πιλότων και η ισραηλινή πρωθυπουργική υπηρεσία αρχικά έλεγε ότι δεν θεωρούσε το περιστατικό αεροπειρατεία. Στη συνέχεια, όμως, Reuters/AP και άλλες πηγές ανέφεραν ότι ο συγκυβερνήτης φέρεται να μαχαίρωσε τον κυβερνήτη και να επιχείρησε να οδηγήσει το αεροσκάφος σε συντριβή. Το αεροπλάνο έκανε αναγκαστική προσγείωση στη Σαουδική Αραβία και οι επιβάτες και το πλήρωμα κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν. Η έρευνα για το κίνητρο συνεχίζεται.

Και τώρα πάμε : πίσω από την κουρτίνα, ως μια  υπόθεση 

Η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι «ποιος το έκανε;»

Είναι:

«Ποιο πολιτικό και γεωπολιτικό περιβάλλον δημιουργείται μετά από ένα τέτοιο περιστατικό;»

Γιατί ένα γεγονός μπορεί να είναι απολύτως πραγματικό και ταυτόχρονα να παράγει αποτελέσματα που εξυπηρετούν διαφορετικούς παίκτες, χωρίς αυτοί να το έχουν προκαλέσει.

Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να κρατήσουμε.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η λογική της ασφάλειας άλλαξε δραματικά. Ένα μπουκαλάκι νερό έγινε δυνητικό αντικείμενο ασφαλείας. Ένα μωρό με έτοιμο γάλα μπορεί να περάσει από διαδικασίες ελέγχου που στον απλό άνθρωπο φαίνονται παράλογες. Η κοινωνία αποδέχθηκε περιορισμούς που πριν θα θεωρούσε αδιανόητους, επειδή μπήκε μπροστά μία λέξη:

ΑΣΦΑΛΕΙΑ.

Και εδώ βρίσκεται η «σκοτεινή» αλλά απολύτως θεμιτή ερώτηση μας 

Όταν ένας πληθυσμός φοβάται, πόσο εύκολα αποδέχεται εξουσίες και περιορισμούς που σε κανονικές συνθήκες θα απέρριπτε;

Αυτό είναι ιστορικό και πολιτικό φαινόμενο, όχι θεωρία συνωμοσίας.

Τώρα βάλτε το χθεσινό περιστατικό  31 Σεπ 2026 μέσα στο κάδρο

Έχουμε ένα αεροσκάφος που:

μεταφέρει κυρίως Ισραηλινούς επιβάτες,

κατευθύνεται προς το Ισραήλ,

εκπέμπει κωδικό έκτακτης ανάγκης και κωδικό που συνδέεται με παράνομη επέμβαση/αεροπειρατεία,

κάνει απότομη κάθοδο χιλιάδων ποδών,

υπάρχει βίαιο επεισόδιο μέσα στο πιλοτήριο,

ένας πιλότος τραυματίζεται σοβαρά,

οι επιβάτες επεμβαίνουν,

το αεροσκάφος καταλήγει στη Σαουδική Αραβία,

και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περιοχή ήδη φορτισμένη από πολέμους και τρομοκρατικές απειλές.

Αν υπήρχαν και 150 νεκροί;

Το πολιτικό αποτέλεσμα θα ήταν πολλαπλάσιο.

Και εδώ η σκέψη γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα.

Το υποθετικό σενάριο

Ας κάνουμε, λοιπόν, τον «τρελό στοχαστή» 

Υποθέτουμε — χωρίς να λέμε ότι συνέβη — ότι κάποιος εξαιρετικά κυνικός σχεδιαστής ήθελε να δημιουργήσει ένα γεγονός που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πολιτικά.

Δεν χρειάζεται καν να σκοτώσει κανέναν.

Αρκεί:

φόβος → συναγερμός → εικόνες → πολιτική αντίδραση → νέα μέτρα ασφαλείας.

Και τότε ποιοι θα μπορούσαν να βγουν πολιτικά ή θεσμικά ενισχυμένοι;

1. Η κυβέρνηση του Ισραήλ

Όχι επειδή αποδεικνύεται ότι το προκάλεσε — δεν υπάρχει τέτοιο στοιχείο.

Αλλά επειδή ένα τέτοιο περιστατικό ενισχύει το επιχείρημα:

«Βλέπετε; Η απειλή είναι παντού. Δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε την ασφάλεια.»

Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, επειδή το Ισραήλ βρίσκεται ήδη σε εκλογική περίοδο. Η Κνεσέτ έχει προετοιμάσει ειδικές ρυθμίσεις για τις εκλογές του 2026, μεταξύ άλλων για την περίπτωση κατάστασης έκτακτης ανάγκης ή επίθεσης. 

Κνέσετ

Άρα:

περισσότερη απειλή → περισσότερη ασφάλεια → μεγαλύτερος ρόλος του κράτους ασφαλείας.

Αυτό είναι πραγματικός μηχανισμός.

Δεν είναι όμως απόδειξη ότι κάποιος δημιούργησε την απειλή.

2. Οι υπηρεσίες ασφαλείας

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο.

Κάθε τέτοιο περιστατικό δημιουργεί:

νέες διαδικασίες ελέγχου,

αυστηρότερο έλεγχο πιλότων,

περισσότερη ανταλλαγή πληροφοριών,

περισσότερη επιτήρηση,

περισσότερη συνεργασία υπηρεσιών,

περισσότερη χρηματοδότηση για την ασφάλεια των αερομεταφορών.

Και το Reuters ήδη αναφέρει ότι το Ισραήλ εξετάζει αυστηρότερους ελέγχους στους πιλότους που πετούν προς τη χώρα. 

Reuters

Εδώ λοιπόν υπάρχει ένα πολύ καθαρό cui bono:

όποιος έχει ως αποστολή την αντιμετώπιση της απειλής αποκτά μεγαλύτερο ρόλο όταν η κοινωνία αντιλαμβάνεται μεγαλύτερη απειλή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δημιούργησε την απειλή.

3. Η πολιτική της «μόνιμης εξαίρεσης»

Και εδώ πάμε ένα βήμα βαθύτερα.

Αν ο πολίτης πει:

«Δεν θέλω περισσότερους ελέγχους.»

η απάντηση είναι εύκολη:

«Θέλεις να ξαναδούμε 200 ανθρώπους να πέφτουν από τον ουρανό;»

Και ξαφνικά ο διάλογος τελείωσε.

Αυτό είναι το πραγματικά ισχυρό όπλο του φόβου.

Δεν χρειάζεται να πείσεις τον πολίτη ότι ο περιορισμός είναι καλός. Αρκεί να τον κάνεις να φοβάται τόσο πολύ την εναλλακτική ώστε να τον αποδεχθεί.

Αυτό είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από το να ισχυριστούμε ότι κάποιος σκηνοθέτησε το περιστατικό.

Και τώρα έρχεται η Ελλάδα, η Κύπρος και η Τουρκία

Πως επηρεάζονται;

Η Ελλάδα έχει δηλώσει ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. 

Η Κύπρος έχει προεδρικές εκλογές με πενταετή κύκλο, άρα το 2028 είναι ο κανονικός ορίζοντας μετά το 2023. 

Η Τουρκία επίσης δεν βρίσκεται στην ίδια άμεση εκλογική χρονική πίεση με το Ισραήλ.

Το Ισραήλ είναι η περίπτωση που αυτή τη στιγμή έχει την πιο άμεση εκλογική χρονική συνάφεια.

Δεν θα έδενα τις τέσσερις χώρες σε ένα ενιαίο εκλογικό σχέδιο. Αυτό θα ήταν άλμα.

Ομως

Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ βρίσκονται αυτή τη στιγμή μέσα σε ένα κοινό γεωπολιτικό κάδρο.

Και ακριβώς σήμερα συζητείται ξανά η επανεκκίνηση του Great Sea Interconnector, με Ελλάδα–Κύπρο–Ισραήλ, ενώ η Τουρκία έχει εκφράσει αντιρρήσεις και ζητά συντονισμό για τις θαλάσσιες εργασίες. 

Άρα έχουμε ταυτόχρονα:

ενέργεια + Κύπρος + Ισραήλ + Τουρκία + θαλάσσιες ζώνες + ασφάλεια + εκλογές.

Εδώ, ως αναλυτής, θα έβλεπα  κατι πιο βαθύ 

Όχι επειδή λέω:

«Όλα συνδέονται.»

Αλλά επειδή λέω:

«Ποιο περιβάλλον δημιουργείται όταν όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα;»

Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό ερώτημα.

Και τώρα το πιο «τρελό» σενάριο

Ας υποθέσουμε ότι κανένας από τους σημερινούς ηγέτες δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το περιστατικό.

Αυτό δεν εμποδίζει το περιστατικό να χρησιμοποιηθεί.

Η αλυσίδα θα μπορούσε να είναι:

Πραγματικό ή απρόβλεπτο περιστατικό

Τρομοκρατική ερμηνεία

φόβος της κοινωνίας

πολιτική απαίτηση για προστασία

νέα μέτρα ασφαλείας

περισσότερες εξουσίες στις υπηρεσίες

περισσότερη επιτήρηση

περισσότερη στρατιωτική ετοιμότητα

ευκολότερη δικαιολόγηση μελλοντικών ενεργειών.

Και τότε η αρχική ερώτηση:

«Ποιος το έκανε;»γίνεται λιγότερο ενδιαφέρουσα από την ερώτηση:

«Ποιος αξιοποίησε το αποτέλεσμα και προς ποια κατεύθυνση;»

Αυτό είναι το πραγματικό cui bono.

Και μάλιστα μπορεί να υπάρχουν πολλοί ωφελημένοι χωρίς να υπάρχει κοινός σχεδιαστής.

Αυτό είναι κάτι που συχνά ξεχνά η συνωμοσιολογική σκέψη.

Και υπάρχει μια ακόμη πιο σκοτεινή σκέψη

Αν το αεροπλάνο είχε πέσει και είχαμε 170 νεκρούς, το πολιτικό αφήγημα θα ήταν τελείως διαφορετικό.

Δεν θα μιλούσαμε σήμερα για έναν τραυματισμένο κυβερνήτη, έναν συγκυβερνήτη υπό έρευνα και επιβάτες που βοήθησαν.

Θα είχαμε:

«τρομοκρατική επίθεση»

«Ισραηλινοί νεκροί»

«νέα 11η Σεπτεμβρίου»

«η περιοχή δέχεται επίθεση»

«η ασφάλεια απαιτεί έκτακτα μέτρα».

Και τότε πράγματι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο φόβου.

Αυτό όμως είναι υποθετική ανάλυση συνεπειών, όχι απόδειξη σχεδιασμού.

Και για μένα αυτή είναι η πιο καθαρή γραμμή που πρέπει να κρατήσουμε.

Δεν χρειάζεται να πιστέψουμε ότι κάποιος έστησε το γεγονός για να εξετάσουμε ποιος μπορεί να επωφεληθεί από αυτό.

Το πιο ενδιαφέρον είναι 

«έχω βρει ένα αποτέλεσμα που αξίζει να παρακολουθήσω για να δω ποιος θα το χρησιμοποιήσει».

Υπομονή  λοιπόν θα δούμε τι θα πάθουμε από εδώ και πέρα 

Μ.Π.